2000 yılını geride bıraktığımız şu dönemde geriye dönüp baktığımızda ne olaylar görmüş neler yaşamışız… Günlük hayatımıza neler girip çıkmış; ne izler, ne anılar bırakmış… Her yılın sonunda ”neler in, neler out olmuş” deyip, yılın bilançosu çıkarılır ya; bizde öyle yapıyor, son elli yılda geçen zamana birlikte göz atıyoruz. Nereden, nasıl başlasak derken görüyoruz ki değişime uğramayan pekte birşey kalmamış…  |
| Beyoğlu’nun 60′lı yıllarda ki geçmişine uzanıyor o dönemin modası, ruhu, yaşantısı ve lezzetleriyle Taksimden Galatasaray’a doğru gezimize başlıyor, zaman zaman son 50 yılını da hatırlıyoruz… |
| Gençliklerini 1960′lı, yani o ‘pembe yıllar’da yaşayanlar hemen hatırlıyacaklardır; rock salgını, müzik ve modayla beraber gelmişti. Saçlar uzatılmaya başlamış, etekler diz üstüne çıkmış, tepeden tırnağa her şey değişime uğramıştı. Bu bir tür devrimdi; sosyal sorunlar yüksek volümlü rock müziği ile aşılıyordu. O yıllarda Beatles ile patlayan ve tüm dünyayı kasıp kavuran rock fırtınası esintilerini günümüzde de hissettiriyor.
|
| Önce karanlık sonra duman, yavaş yavaş gitarına bakarak ilerleyen adımlarla sahne önüne gelen Keith Richards. Üzerinde uzun bir perdesü, siyah gözlükler saçının her iki yanına bağladığı kordonlarla tüm dikkatleri üzerinde toplarken kapalı tribün, açık tribünle sözleşmiş gibi herkes aynı anda ayağa kalktı. Sahne görünür aydınlığa kavuşurken bu defa giriş parçası Satisfaction’ın fuzz box’lu ilk akorları kulaklarda patladı… |
|
|
| 1980-81 yılları İstanbul’da sıkıyönetim var, Ömer Albay zamanı. Haftasonu İnönü stadında bir lig maçı Galatasaray, Eskişehirsporu konuk ediyor. Stad dolu, seyircide endişeli ve gergin bir bekleyiş, çıkış tüneli ağızında takım göründü. Saha kenarında kurban kesildi, oyuncular kurbanın üzerinden atladılar, alınlarına kan sürüldü… Çok kritik bir hafta ligin sonu görünmüş Galatasaray futbol takımı puan cetveli sıralamasında sondan dördüncü!. Bu maçıda kaybederse… |
 |
| Neredeee o eski sokak satıcıları… Zerzavatçısı, yorgancısı, hallacı, macuncusu, yoğurtçusu ve kalaycısı ile seslenip dillenen sokaklarımız, o eski sakinleriyle “maziye gömülen” pek çok değer gibi nostaljik yazıların konusu oluverdi… |
|
|
| 16. yüzyılın ilk yarısında Çırağan Sarayı’nın yerinde Kaptan-ı Derya Kılıç Ali Paşanın yalısı bulunuyormuş. 18.yy da IV. Murat burayı kızı Kaya Sultana hediye etmiş. III. Ahmet döneminin sadrazamı Nevşehirli Damat İbrahim Paşa, yalının arsasını satın alarak eşi Fatma Sultan için ahşap bir yalı yaptırmış. Eğlenceye düşkün olan İbrahim Paşa yalının bahçesinde gece boyunca…
|
|
|
| Aynı yöne giden dört kişinin bir otomobile binmesiyle başlamış dolmuşçuluk. 1930′lu yıllarda dolmuşla ilk tanışan İstanbul’dan sonra Türkiye geneline yayılmış. Geçmişi 70 yıla dayanan bu Türk buluşu, zamanımızda da devam ediyor ama, kahramanları yok artık!… |
Türkiye’de kalmış en bakir bölgelerden biri olan nostaljik balıkçı köyü Selimiye, adeta bir cennet bahçesi. Ocak ayı sonuna doğru köy, kar yağmış gibi bembeyaz badem ağacı çiçekleri ile donanıyor. Köyün yaşlıları, “İstanbul’a kar yağarsa, biz de buralarda kazak giyer, bazen de odun yakarız.”
Tekel Kokteyl